ΜΗ/ΔΕΝ – ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ

«Ένας μεγάλος περίκλειστος σκουπιδότοπος. Σούρουπο. Στο βάθος μια μισάνοιχτη πόρτα μέσα από την οποία τρυπώνει το φώς. Δύο ανθρώπινες μορφές, κινούνται διαρκώς. Ανάμεσά τους στέκει μια μεγάλη, διαφανής, φωτεινή επιφάνεια. Ο Ορφέας και η Ευρυδίκη μιλούν ο ένας στον άλλον, διακόπτοντας ο ένας τον άλλο, σε μία προσπάθεια να μην μιλήσει κανένας. Μία ακαθόριστη, μαυροντυμένη, σιλουέτα, κινείται σε μία κυκλική πορεία, διατηρώντας απόσταση από τα δύο σώματα. Περπατά αργά, κρατώντας με τα βήματα της, σαν μετρονόμος, έναν επαναλαμβανόμενο ρυθμό».

Το ΜΗ/ΔΕΝ, είναι ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο. Αποτελεί μια σύγχρονη αναμέτρηση με τον μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης και αναζητά νέους τρόπους προσέγγισής του, μέσα από την ανθρώπινη εμπειρία της σύγχρονης εποχής. Στην προτεινόμενη επαναγραφή του μύθου, δεν υφίσταται η μυθική απαγόρευση της συνάντησης των βλεμμάτων των δύο προσώπων, αλλά αντίθετα, η απουσία της. Το μόνο πρόβλημα για την ένωσή τους, είναι η διαφανής επιφάνεια που υψώνεται ανάμεσά τους, μία επιφάνεια, ανάλογη μιας οθόνης, ένας εικονικός τόπος συνάντησης, που προσομοιάζει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου οι άνθρωποι έχουν την δυνατότητα άμεσης και διαρκούς επικοινωνίας, πάντα όμως μέσα από την ασφάλεια της απόστασης.

Η σύλληψη του έργου συνοψίζεται στην φράση «ο φόβος της ελευθερίας» και διερευνά την εσωτερικη σχέση του ανθρώπου με το αίσθημα του φόβου. Το κείμενο σκιαγραφεί το σήμερα, τη ζωή των ανθρώπων μέσα στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις, όπου όλοι, βρισκόμαστε τόσο κοντά, μα τόσο μακριά, σε μία κατάσταση διαρκούς φόβου και (αυτο)καταπίεσης. Ο Ορφέας και η Ευρυδίκη, δεσμιοι του ίδιου τους του εαυτού, του ίδιου του σώματός τους, κυκλώνονται απο την παρουσία ενός τρίτου σώματος, το οποίο στέκει πάντα σε απόσταση, χωρίς να εμπλέκεται. Η φιγούρα αυτή, που επικοινωνεί μορφικά με τον χθόνιο Θεό του Κάτω Κόσμου, δεν είναι τίποτε άλλο από μία πλασματική περιοριστική παρουσία, που λειτουργεί ως ένας ιδεατός καταπιεστής.

Το ΜΗ/ΔΕΝ μιλά για το σήμερα· για τους ανθρώπους που βρίσκονται διαρκώς τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακριά, για την ανάγκη της επικοινωνίας και τον φόβο της πραγματικής επαφής. Για όσα λέγονται και όσα μένουν ανείπωτα. Για την ελευθερία που μοιάζει με λύτρωση, αλλά μπορεί να γίνει και απειλή. Θα συναντηθούν άραγε τα δύο σώματα;